Yeni Papa Nereden İzlenir?

Paolo Sorrentino’nun imzasını taşıyan “Yeni Papa”, selefi “Genç Papa”nın yarattığı gerilimi ve estetik çılgınlığı bir adım öteye taşıyor. Dizi, komada yaşam mücadelesi veren Pius XIII’ün (Jude Law) ardından Vatikan’ın boşalan tahtına oturan yeni bir figürü merkeze alıyor: John Malkovich’in canlandırdığı Sir John Brannox. Brannox, görünüşte kusursuz bir diplomat ve ılımlı bir aristokrat; ancak bu cila altında derin bir kırılganlık ve inanç krizi yatıyor. Sorrentino, bu karakter üzerinden modern dünyada inancın, gücün ve kimliğin ne kadar kırılgan olduğunu sorgularken, izleyiciyi Vatikan’ın ihtişamlı koridorlarında psikolojik bir yolculuğa çıkarıyor.

Dizinin en çarpıcı yanlarından biri, görsel dili. Sorrentino, her kareyi bir tablo gibi kompoze ederken, ışık ve gölge oyunlarıyla karakterlerin iç dünyalarını dışa vuruyor. Vatikan’ın barok ihtişamı ile modern dünyanın yalnızlığı arasında sıkışmış karakterler, adeta bir rüya ile kabus arasında gidip geliyor. Jude Law’un komada geçirdiği sahneler bile başlı başına bir görsel şölen sunarken, John Malkovich’in oyunculuğu ise izleyiciyi sürekli bir belirsizlik içinde bırakıyor. Brannox’un her gülümsemesi, her duraksaması, izleyiciye “Bu adam gerçekten ne istiyor?” sorusunu fısıldıyor. Dizi, bu belirsizlik üzerine kurulu bir gerilim inşa ediyor.

“Yeni Papa”, sadece dini bir hiyerarşi hikayesi değil; aynı zamanda güç, sanat, cinsellik ve ölüm üzerine cesur bir meditasyon. Sorrentino, klişe dini temalardan kaçınarak, Vatikan’ı bir tiyatro sahnesine dönüştürüyor. Karakterlerin her biri, kendi varoluşsal dramasının oyuncusu. Özellikle Cécile de France ve Ludivine Sagnier’nin canlandırdığı kadın karakterler, bu erkek egemen dünyada farklı bir denge unsuru olarak öne çıkıyor. Dizi, zaman zaman soyut ve sembolik anlatımıyla izleyiciyi zorlayabilir; ancak bu, onun en büyük gücü. Her sahne, her diyalog, alt metinlerle dolu ve izleyiciyi aktif bir yorumcu olmaya davet ediyor.

Eğer görselliğin ve psikolojik derinliğin iç içe geçtiği, alışılmışın dışında bir dizi arıyorsanız, “Yeni Papa” tam size göre. Ancak bu yapım, hızlı tüketilen bir polisiye ya da klasik bir dram değil; sabır ve dikkat isteyen, adeta bir sanat filmi deneyimi. Dizinin mizahı karanlık, atmosferi ise hipnotik. Özellikle “Genç Papa”yı izleyip beğenenler için kaçırılmaması gereken bir devam hikayesi.