Baba Nereden İzlenir?

Yaşlılık, belki de insanın en savunmasız olduğu anlardan biridir. Florian Zeller'in yönettiği "Baba" (2020), bu savunmasızlığı bir karakterin iç dünyasından, yani hafızasını kaybetmeye başlayan bir adamın gözünden anlatıyor. Film, Alzheimer veya demans gibi hastalıkların dışarıdan gözlemlenen semptomlarına odaklanmak yerine, izleyiciyi doğrudan Anthony'nin zihninin içine davet ediyor. Bu sayede, sadece bir hastalığın değil, aynı zamanda bir insanın gerçeklikle kurduğu bağın nasıl sarsıldığını, zaman ve mekân algısının nasıl bulanıklaştığını deneyimliyoruz.

Anthony Hopkins'in olağanüstü performansı, filmi sıradan bir dram olmaktan çıkarıp unutulmaz bir sinema deneyimine dönüştürüyor. Hopkins, huysuz, kırılgan, zaman zaman çocuksu ama her anında insani olan bir portre çiziyor. Olivia Colman'ın canlandırdığı kızı Anne ise, babasının gidişatı karşısında hem çaresiz hem de fedakâr bir duruş sergiliyor. Film, bu iki karakter arasındaki duygusal gerilimi ustalıkla işlerken, seyirciyi de bu ilişkinin içine çekiyor. Zeller'in tiyatro kökenli anlatımı, mekân ve zaman kullanımındaki oyunbazlıkla birleşince, ortaya alışılmışın dışında, adeta bir labirentte yürüyormuş hissi veren bir yapı çıkıyor.

Filmin en dikkat çekici yanı, izleyiciyi Anthony'nin kafa karışıklığına ortak etmesi. Karakterlerin yüzleri değişiyor, odalar birbirine karışıyor, zaman atlamaları yaşanıyor. Bu durum, başlangıçta kafa karıştırıcı gelse de, aslında hastalığın içsel gerçekliğini en doğru şekilde yansıtan bir anlatım tekniği. "Baba", bu yönüyle bir dedektif hikâyesini andırıyor; ancak burada çözülmesi gereken bir cinayet değil, bir adamın kendi hayatına ve kimliğine dair parçaları birleştirme çabası var. Duygusal manipülasyondan uzak, sade ve etkileyici diliyle film, yaşlılık, bakım verme ve aile ilişkileri üzerine derin bir sorgulama sunuyor.

96 dakikalık süresi boyunca sizi rahat bırakmayan, her sahnesiyle düşündüren ve sarsan bu yapım, özellikle oyunculuk ve yönetmenlik alanında son yılların en güçlü işlerinden biri. Anthony Hopkins'in bu rolüyle En İyi Erkek Oyuncu Oscar'ını alması hiç de şaşırtıcı değil. "Baba", sadece bir hastalık hikâyesi değil; aynı zamanda sevginin, kaybın ve insan olmanın kırılganlığına dair evrensel bir anlatı.