don't let the bedbugs bite Nereden İzlenir?

“don't let the bedbugs bite”, ismiyle ürkütücü bir vaatte bulunsa da aslında korku filmi değil; aksine, 2020’ler İstanbul’unun gri ve yorgun atmosferinde geçen, sessiz sedasız bir dram. Yönetmen Simar Şans, hikayeyi büyük çatışmalar üzerine kurmuyor. Bunun yerine, yirmili yaşlarının başındaki Ekin’in (Mert Kasap) gündelik hayatına, ev arayışının tekdüze döngüsüne ve bu döngünün içinde filizlenen kaygılara odaklanıyor. Film, bir “kurtuluş” hikayesi anlatmıyor; daha ziyade, taşınma telaşının ve yeni bir başlangıç hayalinin, aslında kişinin kendi içindeki huzursuzluğu nasıl örttüğünü gösteriyor.

Anadolu Yakası’nın sokakları, çocukluk anıları ve tesadüfi karşılaşmalarla örülü bir fon oluşturuyor. Ekin’in annesiyle yaşadığı ev, onun için hem bir güvenlik alanı hem de kaçmak istediği bir kabuk. Film boyunca bu ikilem, diyaloglardan çok bakışlarda ve mekanların boşluklarında hissediliyor. Gülsüm Dursun ve Onur Yıldırım’ın canlandırdığı karakterler, Ekin’in hayatına girip çıkan, onun kararsızlığını ve umutsuzluğunu daha da belirginleştiren figürler olarak öne çıkıyor. Hikaye, “bir şeyler değişmeli” hissini sürekli canlı tutarken, değişimin ne kadar zor ve hatta imkansız olabileceğini de sorgulatıyor.

60 dakikalık süresi, filmin en büyük avantajı. Şans, gereksiz uzatmalara kaçmadan, anlık ruh hallerine ve duygu geçişlerine odaklanarak yoğun bir atmosfer yaratıyor. “Uyuyup uyanınca hayat kaldığı yerden devam eder” cümlesi, filmin özünü özetliyor: Ne kadar koşturursak koşturalım, bazı döngüler kırılmıyor. Bu yönüyle film, izleyiciyi rahatlatmaktan çok, kendi hayatındaki benzer durağanlıklarla yüzleşmeye davet ediyor. Ekin’in hikayesi, büyük bir hesaplaşma ya da çarpıcı bir son vaat etmiyor; bunun yerine, o tanıdık ve rahatsız edici “hiçbir şey olmuyor” hissini ustalıkla işliyor.

Eğer son dönemde izlediğiniz filmlerin çoğu sizi tatmin etmediyse ve daha sessiz, içe dönük, karakter odaklı bir anlatı arıyorsanız, “don't let the bedbugs bite” tam size göre. Film, büyük prodüksiyonların gösterişinden uzak, samimi ve dürüst bir anlatımla İstanbul’un bir kesitini ve bir gencin ruh halini yalın bir dille aktarıyor. Bu tür bağımsız yapımların kıymetini bilenler için kaçırılmaması gereken bir deneyim. Türkiye’de henüz geniş bir sinema salonu dağıtımı bulunmayan film, büyük olasılıkla festival gösterimlerinin ardından dijital platformlarda yerini alacaktır; bu yüzden takipte kalmakta fayda var.