Denizaltı Nereden İzlenir?

Richard Ayoade’un ilk uzun metrajlı filmi “Denizaltı” (2011), ergenlik döneminin o garip, hem komik hem de yıkıcı atmosferini yakalayan ender yapımlardan biri. Film, on beş yaşındaki Oliver Tate’in (Craig Roberts) gözünden, bir yandan mahalledeki yeni çocukla rekabet ederken bir yandan da ebeveynlerinin dağılmaya yüz tutmuş evliliğini kurtarmaya çalışmasını anlatıyor. Anlatıcı sesiyle doğrudan izleyiciye hitap eden Oliver, kendini büyük bir romantik kahraman olarak görse de, aslında etrafındaki her şeyi yanlış yorumlayan, sosyal becerileri sınırlı bir genç. Bu çatışma, filmin hem dramatik hem de komik yönünü besliyor.

Filmin en güçlü yanlarından biri, 1980’lerin Galler kıyı kasabası atmosferini neredeyse bir karakter gibi hissettirmesi. Ayoade, renk paletinden müzik seçimlerine kadar her detayı özenle kurgulamış. Alex Turner’ın (Arctic Monkeys) yaptığı nostaljik ve melankolik film müziği, Oliver’ın iç dünyasına eşlik ederken, görüntü yönetmeni Erik Wilson’ın pastel tonlardaki çekimleri hikayeye masalsı bir hava katıyor. Film, “büyümek” klişesine sığınmadan, karakterlerin tuhaflıklarını ve kırılganlıklarını ön plana çıkarıyor. Özellikle Oliver’ın annesi (Sally Hawkins) ve babası (Noah Taylor) arasındaki soğuk savaş, komik olduğu kadar gerçekçi bir şekilde resmedilmiş.

“Denizaltı”, klasik bir gençlik filmi olmanın ötesine geçiyor. Aynı anda hem bir aşk hikayesi, hem bir aile dramı, hem de bir ergenin kafasının içindeki kaosa yapılan bir yolculuk. Filmin mizahı, karakterlerin saflığından ve abartılı iç seslerinden doğuyor; bu da onu diğer coming-of-age filmlerinden ayıran en belirgin özellik. Oliver’ın, kendini bir film kahramanı gibi hayal etmesi ve gerçeklikle bu hayal arasında sıkışıp kalması, izleyiciye hem tanıdık hem de eğlenceli bir deneyim sunuyor. Yasmin Paige’in canlandırdığı Jordana ile olan ilişkisi ise filmin romantik yönünü, klişelere düşmeden, taze ve samimi bir dille işliyor.

Sonuç olarak “Denizaltı”, sıradan bir ergenlik hikayesini, sıra dışı bir anlatım ve özgün bir görsel dille sunuyor. Eğer Wes Anderson’ın simetrik karelerini ve karakter odaklı mizahını seviyorsanız, bu film tam size göre. Ayrıca, 80’ler nostaljisi ve İngiliz taşra hayatının melankolik dokusu da filme ayrı bir derinlik katıyor.