Who Loves the Sun Nereden İzlenir?

“Who Loves the Sun” (2006), Matt Bissonnette’in yönetmen koltuğunda oturduğu, görünüşte sakin ama içten içe kaynayan bir ilişki üçgenini anlatan bir yapım. Film, yıllar sonra memleketine dönen bir adamın, eski karısı ve onun yeni kocasıyla kurduğu tuhaf ve gergin dostluk üzerinden ilerliyor. Konu ilk bakışta aldatılma ve pişmanlık gibi ağır temaları çağrıştırsa da, senaryo bu malzemeyi klasik bir dramaya dönüştürmekten özellikle kaçınıyor. Bissonnette, karakterlerin birbirine söyleyemediklerini, diyalogların arasındaki boşluklara ve bakışlara yükleyerek izleyiciyi rahatsız edici ama bir o kadar da tanıdık bir atmosfere çekiyor.

Filmin en güçlü yanı, oyuncu kadrosunun doğal ve içten performansları. Lukas Haas, çocuksu bir kırılganlıkla çizdiği karakteriyle, geçmişe takılıp kalmış bir adamın savrulmasını başarıyla yansıtıyor. Adam Scott ise yeni koca rolünde, kıskançlık ve nezaket arasında gidip gelen ince bir çizgide performans sergiliyor. Molly Parker’ın canlandırdığı kadın karakter ise bu iki erkeğin arasında sıkışmış değil; aksine kendi kararlarını veren, geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalan güçlü bir figür olarak öne çıkıyor. Üçlünün arasındaki dinamik, hiçbir zaman tahmin edilebilir bir kıskançlık krizine dönüşmüyor; daha çok, yetişkinlerin olgunluk maskesi altında yaşadığı çocukça duyguları izliyoruz.

Filmin tonu, adındaki ironiyi taşıyor. Güneşli, pastel renklerle dolu Kanada kasabası manzaraları, karakterlerin içindeki karanlık ve çözümsüz duygularla tezat oluşturuyor. Bu görsel ferahlık, hikayenin ağırlığını hafifletmiyor; aksine, mutsuzluğun güneşli bir günde bile var olabileceğini hatırlatıyor. Bissonnette, mizahı da bu tezattan devşiriyor. Durum komedisi değil, daha çok karakterlerin içinde bulunduğu gülünç ve zavallı hallerden doğan ince bir ironi bu. Özellikle filmdeki bazı diyaloglar, söylenmek istenmeyen şeylerin etrafında dans ederken izleyiciye hem gülümseten hem de huzursuz eden bir deneyim sunuyor.

“Who Loves the Sun”, ilişkilerin bitişinin ve yeniden başlamanın karmaşıklığını, büyük hesaplaşmalar yerine sessiz anlarda arayan bir film. 94 dakikalık süresi boyunca tempoyu hiç düşürmüyor; ancak bu, aksiyon dolu bir anlatıdan ziyade, duygusal bir gerilimin sürekliliği anlamında. Eğer karakter odaklı, diyalogların ve suskunlukların önemli olduğu, Amerikan bağımsız sinemasının sakin ama derinlikli örneklerini seviyorsanız, bu film tam size göre. Türkiye’de şu an için ana akım bir dijital platformda yer almayan bu yapımı, DVD veya uluslararası dijital kiralama servisleri üzerinden bulmanız mümkün; ancak özellikle bağımsız sinema arşivlerinde araştırmaya değer bir isim.