Time to Love Nereden İzlenir?

Metin Erksan’ın 1965 tarihli “Time to Love”ı (Sevmek Zamanı), sinema tarihimizin en saf ve en tuhaf aşk hikâyelerinden birini anlatıyor. Konu ilk bakışta basit: Adalar’da bir villada boya badana işleriyle uğraşan fakir bir ressam olan Halıcı, evin sahibesi genç kadının fotoğraflarını görür ve o kareye âşık olur. Ancak Erksan, bu basit öncülü alıp, aşkın nesnesi ile öznesi arasındaki sınırları bulanıklaştıran, neredeyse felsefi bir sorgulamaya dönüştürüyor. Film, bir fotoğrafa duyulan aşkın, gerçek kadına duyulan aşkla karşılaştırıldığında nasıl daha “saf” ve “ulaşılmaz” kalabileceğini soruyor. Bu yönüyle, döneminin çok ötesinde, hatta bugün bile hâlâ tartışılan bir meseleyi perdeye taşıyor.

Filmin atmosferi, anlatısının önüne geçen en önemli unsurlardan. İstanbul Adaları’nın sisli, yağmurlu ve neredeyse ıssız manzaraları, hikâyenin melankolik ve içe dönük tonunu mükemmel şekilde besliyor. Metin Erksan, siyah-beyaz görüntüleri adeta bir tablo gibi kompoze ediyor; her kare, ressamın gözünden dünyayı görme biçimimizi yeniden şekillendiriyor. Müşfik Kenter’in canlandırdığı Halıcı karakterinin iç dünyasına bu kadar yakından tanıklık etmemiz, filmin görsel dili sayesinde mümkün oluyor. Sema Özcan’ın canlandırdığı Meral ise, bir idealin, bir hayalin vücut bulmuş hali gibi; gerçek bir karakterden çok, ressamın zihnindeki imgenin yansıması olarak kalıyor. Bu da filmi, klasik bir romantik dram olmaktan çıkarıp, izleyiciyi rahatsız eden ve düşündüren bir deneyime dönüştürüyor.

“Time to Love”, aşkın doğasına dair bugün bile geçerliliğini koruyan bir tartışma yürütüyor. Gerçek bir insanla ilişki kurmanın zorlukları, hayal kırıklıkları ve kirliliği karşısında; bir imgeye, bir fikre duyulan aşkın kusursuzluğu ve güvenliği. Film, bu ikilemi çözmeye çalışmıyor; aksine izleyiciyi bu çelişkinin tam ortasına bırakıyor. Halıcı’nın Meral’le yüz yüze geldiğinde yaşadığı hayal kırıklığı, aslında hepimizin aşkta yaşadığı bir düşüşün metaforu. Erksan, bu düşüşü dramatize etmek yerine, neredeyse belgesel bir soğukkanlılıkla izliyor. Bu da filmi, döneminin melodramatik Türk filmlerinden ayıran en keskin çizgi. İzlerken, aşkın gerçekliğine dair kendi deneyimlerinizle yüzleşmekten kaçamıyorsunuz.

Yönetmenin sinematik dili, hikâyenin yavaş temposu ve diyalogların azlığı, bu filmi herkes için kolay bir seyirlik olmaktan çıkarıyor. Ancak sinemanın bir anlatıdan çok bir ruh hali yaratabileceğine inananlar için “Time to Love”, unutulmaz bir deneyim. Türk sinemasının bu erken dönem başyapıtı, görsel şiir ile varoluşsal sorgulamayı aynı karede buluşturuyor. Eğer hikâyeden çok atmosferin ve fikirlerin peşindeyseniz, bu film tam size göre. Türkiye’de MUBI platformunda izlenebilir.