Tekrar Nereden İzlenir?

Joachim Trier’in ilk uzun metrajı “Tekrar” (Reprise), yazarlık tutkusuyla yanıp tutuşan iki gencin, Erik ve Philip’in hikâyesini anlatırken, aslında başarı, kıskançlık ve varoluşsal kaygıların iç içe geçtiği bir dönemeçte duruyor. Film, daha ilk dakikalarında klişe bir “yükseliş ve düşüş” anlatısından kaçınarak, zamanı adeta bir oyun alanı gibi kullanıyor. İki arkadaşın aynı anda yayınevlerine dosyalarını göndermesiyle başlayan süreç, birinin anında şöhreti yakalaması, diğerinin ise sürekli reddedilmesiyle keskin bir çizgiye ayrılıyor. Ancak Trier, bu tanıdık ikiliği dramatik bir çatışmaya dönüştürmek yerine, karakterlerin iç dünyalarındaki kırılmaları ve birbirlerine olan bağlılıklarını mercek altına alıyor.

Filmin en dikkat çekici yanı, anlatım dilindeki cesur sıçramalar. Hikâye, altı ay sonrasına, bir akıl hastanesinin koridorlarına gidip geliyor; Philip’in hastaneden çıkışıyla birlikte yazmaya dair tüm isteğini yitirdiğini görüyoruz. Erik ise arkadaşını yeniden yazmaya teşvik etmek için adeta bir itici güç haline geliyor. Bu noktada “Tekrar” ismi, yalnızca bir edebi terim değil, aynı zamanda hayatın döngüselliğine ve insanın kendi hatalarını tekrarlama eğilimine gönderme yapıyor. Trier, karakterlerini yargılamadan, onların savrulmalarını ve çaresizliklerini doğal bir akış içinde izletiyor. Norveç’in soğuk ama etkileyici atmosferi, hikâyenin melankolik tonunu güçlendiriyor; özellikle müzik seçimleri, sahnelerin duygusal yükünü ustalıkla taşıyor.

Anders Danielsen Lie ve Espen Klouman Høiner’in performansları, filmin bel kemiğini oluşturuyor. Lie’nin canlandırdığı Erik, hırs ile hayal kırıklığı arasında gidip gelen bir karakterken; Høiner’in Philip’i, başarının getirdiği yalnızlık ve zihinsel çöküşün içinde kaybolmuş bir ruh hali çiziyor. İkili arasındaki kimya, dostluğun hem destekleyici hem de yıkıcı yanlarını gözler önüne seriyor. Film, gençlik enerjisini ve entelektüel kaygıları bir arada harmanlarken, izleyiciyi de bu ikircikli dünyanın içine çekiyor. Trier’in senaryosu, diyaloglardan çok görsel anlatıma ve sessiz anlara yaslanıyor; bu da “Tekrar”ı, üzerine düşünüldükçe katmanları açılan bir yapım haline getiriyor.

“Tekrar”, yalnızca yazarlık üzerine bir film değil; aynı zamanda gençliğin o yanıltıcı “her şey mümkün” hissinin, zamanla nasıl bir hesaplaşmaya dönüştüğünü anlatan samimi bir portre. Trier’in sonraki filmi “Oslo, 31. August” ile tematik olarak kardeş sayılabilecek bu yapım, izleyiciye hüzünlü ama bir o kadar da gerçek bir deneyim sunuyor. Eğer karakter odaklı, sessiz ve derinlikli bir dram arıyorsanız, bu film tam size göre. Türkiye’de MUBI platformunda izlenebilir.